Łączka (cz. Loučka, niem. Landschka) to niewielka, ale bardzo „konkretna” wieś sołecka w województwie śląskim, w powiecie cieszyńskim, w gminie Dębowiec – w historycznych granicach Śląska Cieszyńskiego.

Sołectwo ma około 192 ha powierzchni, a liczba mieszkańców to ok. 289 osób, co daje gęstość zaludnienia ok. 150,5 os./km². To kompaktowa miejscowość – dzięki temu dojazdy są szybkie, a zamówienie taxi „na punkt” jest proste i bez kombinowania.

Pierwsza pewna wzmianka o Łączce pojawia się w 1446 roku. W źródłach historycznych przewija się też wątek dokumentu księcia Wacława I z 12 marca 1434, w którym opisano nadanie ziemi określanej jako Lochni/Locheny (często łączonej z późniejszą Łączką), z charakterystycznym wyznaczeniem granic m.in. „od trzech wielkich dębów” w stronę okolic Kisielowa.

Politycznie wieś rozwijała się w ramach Księstwa Cieszyńskiego, które było lennem Królestwa Czech, a od 1526 roku wraz z regionem znalazło się w granicach monarchii Habsburgów (do 1918 roku).

Ciekawy jest też obraz Łączki z czasów zaboru austriackiego: w spisie z 1900 roku w 18 budynkach mieszkało 141 osób (wszyscy polskojęzyczni), a mieszkańcy byli niemal równo podzieleni wyznaniowo: katolicy i ewangelicy. Do 1910 roku liczba mieszkańców wzrosła do 143.

Dziś Łączka ma świetne położenie komunikacyjne – przez miejscowość przechodzi droga ekspresowa S52 na odcinku ok. 2,24 km, co ułatwia dojazdy w stronę Skoczowa, Cieszyna i całego regionu.

Na terenie Łączki znajdują się także pomniki przyrody – trzy dęby, w tym jeden o obwodzie ok. 395 cm i szacunkowym wieku około 300 lat, oraz skupienie dwóch dębów o obwodach ok. 370 i 410 cm. To małe rzeczy, ale robią klimat: wieś ma swoją historię i swoje „znaki rozpoznawcze”.